Sunday, April 27, 2014

രണ്ട് പ്രണയ ലേഖനങ്ങളും ദേവാനന്ദിന്‍റെ ബോംബെ നഗരവും


ഇന്ന്  മുംബൈ എന്നു പേരു വിളിക്കുന്ന  പഴയ ബോംബെ നഗരത്തെപ്പറ്റി  ഏറ്റവും കാല്‍പനികമായ  നിറച്ചാര്‍ത്തോടെയുള്ള  സ്വപ്നങ്ങള്‍ എനിക്കു പകര്‍ന്നു തന്നിട്ടുള്ളത് ഞാന്‍ കണ്ടു തീര്‍ത്ത  ഹിന്ദിസിനിമകളോ  സ്വപ്നാത്മകമായ  വിചിത്ര  ഭാവനകളോടെ ഞാന്‍ വായിച്ചവസാനിപ്പിച്ച ഹിന്ദി നോവലുകളോ  സ്ഥിരം  മുംബൈക്കാര്‍ ആയ എന്‍റെ അനവധി  സുഹൃത്തുക്കളോ അല്ല.

അമ്മീമ്മയാണ്. 

അമ്മീമ്മയുടെ  മനസ്സിന്‍റെ ഒരു ഭാഗം  എന്നും ബോംബെയെ ധ്യാനിച്ചിരുന്നു. ആ  നഗരത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഏതു  വര്‍ത്തമാനവും   അവര്‍ എപ്പോഴും  താല്‍പര്യപൂര്‍വം  അറിഞ്ഞു . ദേവാനന്ദ്  പാടിയഭിനയിച്ച  പാട്ടുകള്‍  റേഡിയോയില്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്   അമ്മീമ്മയുടെ  ഒരു ദൌര്‍ബല്യമായിരുന്നു. പില്‍ക്കാലത്ത്  ടി വിയില്‍ ദേവാനന്ദിനെ കാണുവാന്‍ സാധിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും  അമ്മീമ്മ  ഏറെ  ആഹ്ലാദവതിയായി. ഖൊയാ ഖൊയാ ചാന്ദ്  ഖുലാ  ആസ്‍മാന്‍  എന്ന പാട്ടു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍    മുഖം  അല്‍പം  ലജ്ജയുടെ ചുവപ്പു പുരണ്ട്  അതീവ സുന്ദരമായിത്തീരുന്നത്   ഞങ്ങള്‍ തമാശയോടെ  വീക്ഷിച്ചു. അമ്മീമ്മയുടെ മൃദുലസ്വപ്നങ്ങളെ  ഏതെങ്കിലും ഒരു  കാലത്ത് ദേവാനന്ദ്  വര്‍ണാഭമാക്കിയിരുന്നിരിക്കണം... 
  
ഇരുപതുവയസ്സുകളിലെ കുറെക്കൊല്ലങ്ങള്‍ അമ്മീമ്മ ബോംബെ നഗരത്തില്‍  ചെലവാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന്  എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.  ആചാരങ്ങളിലും  മാമൂലുകളിലും ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്ന   അമ്മീമ്മയുടെ മഠത്തില്‍ നിന്ന്  അക്ഷരമറിയാത്ത അവര്‍  എങ്ങനെ ബോംബെയില്‍  എത്തിപ്പെട്ടുവെന്നും അവിടെ എങ്ങനെ ജീവിച്ചുവെന്നും ഞാന്‍ അതിശയിച്ചിട്ടുണ്ട്. മലയാളവും തമിഴുമൊന്നും എഴുതാനറിയാതിരുന്ന അവര്‍  ബോംബെയില്‍ വെച്ച്  ചില  അയല്‍പ്പക്കക്കാരികളായ സ്ത്രീകളില്‍  നിന്ന്  ഹിന്ദി  എഴുതാനും വായിക്കാനും പഠിക്കുകയും ഏതാനും  ചില ചെറിയ  ഹിന്ദി പരീക്ഷകള്‍ പാസ്സാവുകയും ചെയ്തു.  തുച്ഛ വരുമാനമായിരുന്നെങ്കിലും, ആ പരീക്ഷകളുടെ  ബലത്തില്‍,   നന്നെ ചെറിയ ചില   ജോലികളും അവര്‍ അവിടെ ചെയ്യുകയുണ്ടായി. 

അമ്മീമ്മയുടെ  സഹോദരന്മാരാണ് അവരെ  ബോംബെയിലേക്ക്  കൊണ്ടു പോയത്.  ഭര്‍ത്താവില്ലാത്ത പെണ്ണ് അടുക്കളക്കെട്ടില്‍ നിന്ന്  പുറത്തിറങ്ങരുതെന്ന്,  അരവയര്‍ ഭക്ഷിച്ച്, തെരുതെരെ നാമം ചൊല്ലി താഴോട്ടു മാത്രം നോക്കി  കഴിഞ്ഞു കൂടണമെന്ന് ഉറച്ചു  വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അവരെ  ഇമ്മാതിരിയൊരു  കാര്യം ചെയ്യാന്‍  പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്തായിരിക്കും.?

അമ്മീമ്മയ്ക്ക്  വായിച്ചറിയാന്‍ പോലും സാധിക്കാതെ പോയ  രണ്ടു പ്രണയലേഖനങ്ങളായിരുന്നുവത്രേ ആ  പ്രേരണ ! 

അമ്മീമ്മയുടെ അപ്പാ ഗ്രാമത്തിലെ  ഒരു മുഖ്യനായിരുന്നു.  ധാരാളം പണം, കനത്ത  ഭൂസ്വത്ത്, ആണ്‍ മക്കള്‍ക്കെല്ലാം വന്‍നഗരങ്ങളില്‍ വലിയ  ഉദ്യോഗങ്ങള്‍...  ഇതൊക്കെയല്ലേ  സാധാരണ ഗതിയില്‍  ഒരാളെ  മുഖ്യനാക്കി  മാറ്റുന്നത്?  ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും പരിചയക്കാരും ആശ്രിതരുമായി അനവധി പേര്‍ എപ്പോഴും ആ മഠത്തിലുണ്ടാകുമായിരുന്നു. 

അവരില്‍  രണ്ടുപേരാണ് ആ കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയത്.

ഒരാള്‍ പെട്ടെന്നു പെട്ടെന്ന് കവിത കെട്ടിയുണ്ടാക്കുന്ന  മിടുക്കനായിരുന്നു. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും എത്ര വേണമെങ്കിലും പ്രേമം തുളുമ്പുന്ന വരികള്‍ ചൊല്ലാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഭാര്യയും അനവധി  മക്കളുമുണ്ടായിരുന്ന  അയാള്‍  ഉയര്‍ന്ന ജാതിക്കാരനായ ഒരു  ജന്മിയായിരുന്നുവത്രെ. 

മറ്റൊരാള്‍  ആയുര്‍വേദം അരച്ചു കലക്കിക്കുടിച്ചിരുന്ന ഒരു  വൈദ്യനായിരുന്നു. ഒറ്റമൂലികളില്‍ സമര്‍ഥനായിരുന്ന അയാളും ഉന്നത ജാതിക്കാരനും ഒരു  ഭര്‍ത്താവും  കുറെ കുട്ടികളുടെ അച്ഛനുമായിരുന്നു.  അയാള്‍ക്കും നല്ല ധനശേഷിയുണ്ടായിരുന്നു. 

പടിപ്പുരയുടെ  ചുവരിനരികിലായി ഭംഗിയുള്ള ഒരു കടലാസ് വെച്ചിട്ടുണ്ട് .  എടുത്ത്  നോക്കു   എന്നായിരുന്നു കവി  വചനമെങ്കില്‍ വൈദ്യന്‍ മുഖക്കുരുവിനുള്ള  മരുന്ന്  കടലാസ്സില്‍  വെച്ചിട്ടുണ്ട്. തൊഴുത്തിനടുത്താണ് അത്  വെച്ചിരിക്കുന്നത്. ആരും  കാണാതെ പോയി അതെടുത്തോളൂ .  പിന്നെ വിവരം തന്നാല്‍ മതി   എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. 

അമ്മീമ്മ   രണ്ടു  കടലാസ്സും  പോയി എടുക്കുകയും അതീവ  വിഷണ്ണയാവുകയും ചെയ്തു.  കാരണം  അതില്‍  എഴുതിയിരുന്നതെന്താണെന്ന്  വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അറിവ്  അവര്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. അക്ഷരമറിയാത്തവളാണ് അമ്മീമ്മയെന്ന് എഴുത്തുകള്‍  എഴുതിയവര്‍  അറിഞ്ഞിരുന്നുമില്ല. ജീവിതത്തിലാകെക്കൂടി കിട്ടിയ  രണ്ട് പ്രണയലേഖനങ്ങള്‍   വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാന്‍  പോലും കഴിയാതിരുന്നതാണ് അമ്മീമ്മയുടെ പ്രണയഭാഗ്യം.

അമ്മീമ്മ  പക്ഷെ, കൃത്യമായി പിടിക്കപ്പെട്ടു.

മഠത്തില്‍ പേമാരിയും  കൊടുങ്കാറ്റും മാത്രമല്ല  അഗ്നിപാതവും  ഉണ്ടായി.  അമ്മീമ്മ പിഴച്ചുവെന്നതിന്‍റെ അല്ലെങ്കില്‍ പിഴയ്ക്കാന്‍ കൊതിച്ചുവെന്നതിന്‍റെ  ഉത്തമ ദൃഷ്ടാന്തമായിരുന്നുവല്ലോ  ആ കത്തുകള്‍.  

ഒരേ ദിവസം  രണ്ട് പുരുഷന്മാരില്‍ നിന്ന്  കത്തുകള്‍ കിട്ടുന്ന  പെണ്ണോ   ... അവള്‍  ഭയങ്കരി തന്നെ.

ഇത്തിരി തീയില്ലാതെ  ഇത്തിരി പുകയുണ്ടാവുമോ 

ആണുങ്ങളെ  കണ്ണു കാണിച്ചാല്‍  ഏതു സുന്നരീടെ ഭര്‍ത്താവായാലും  എത്ര മക്കളുടെ  അച്ഛനായാലും അവര്‍  കത്തെഴുതി  കൊടുക്കില്ലേ..  പെണ്ണല്ലേ  കരുതിയിരിക്കേണ്ടത്..

ഇതിനു മുന്‍പ്  ആരൊക്കെ കത്തു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് ആര്‍ക്കറിയാം.. 

അല്ലെങ്കിലും  ആണുങ്ങളുള്ള  ഭാഗത്ത് ചുറ്റിപ്പറ്റി നില്ക്കലുണ്ട് ഇവള്‍ക്ക് .. 

ഇങ്ങനെ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് ക്രൂരമായി   ആക്രമിക്കുമ്പോഴും നീണ്ട മുടിപിടിച്ചുലയ്ക്കുമ്പോഴും  കരണത്തടിയ്ക്കുമ്പോഴും മുറിയില്‍  പൂട്ടിയിടുമ്പോഴും   കിട്ടിയ കത്തുകള്‍  ആ പെണ്‍കുട്ടിയ്ക്ക് വായിക്കാന്‍ കൂടി കഴിയില്ലെന്ന്  ആരും  ഓര്‍മ്മിച്ചില്ല. 

അക്ഷരമറിയാത്തതിന്‍റെ ദണ്ഡമെന്നത്  ചിലപ്പോഴൊക്കെ അങ്ങനെയും  കൂടിയാണ്. 

ഈ സങ്കടമൊക്കെ കുടിച്ചിറക്കുമ്പോള്‍ മരിക്കാന്‍ തോന്നിയിട്ടില്ലേ   എന്ന ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി   ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവരെ ഭീരുക്കള്‍  എന്നും മറ്റും  വിളിച്ച് പരിഹസിക്കരുതെന്നും ആത്മഹത്യ കലയായും ചിലപ്പോള്‍  ഒരു  രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനമായും  മാറാറുണ്ടെന്നും   അപ്പോഴാണ് അമ്മീമ്മ  പറഞ്ഞു  തന്നത് . പൊതുസമൂഹത്തിന്‍റെ മിക്കവാറും  എല്ലാ  മുന്‍വിധികളോടും പഴഞ്ചൊല്ലുകളോടും അമ്മീമ്മ  എന്നും  ഇടം തിരിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.  നിശിതമായി  ആലോചിക്കാതെ ആ പഴഞ്ചൊല്ലുകളും മുന്‍വിധികളും  അങ്ങനെ എല്ലാവരേയും  പോലെ എടുത്തുപയോഗിക്കുന്നത്  അവര്‍ ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളിലും ആ ശീലം വളര്‍ത്താന്‍  അവര്‍  എപ്പോഴും പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു. 

സഹോദരന്‍റെ  ഭാര്യയുടെ പ്രസവ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായാണ് അമ്മീമ്മ ആദ്യമായി ബോംബെയിലേക്ക്  പോയത്. അമ്മീമ്മ പിഴച്ചു പോവാതിരിക്കാന്‍,  മഠത്തിനു  ചീത്തപ്പേരു വരാതിരിക്കാന്‍,  എന്ന ന്യായം സഹോദരന്മാരുടെ ആ  പ്രവൃത്തിയെ  തികഞ്ഞ ഉപകാരമായി കാണാന്‍ എല്ലാവരേയും പ്രേരിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് ആറേഴു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്  ശേഷമേ  സഹോദരന്മാര്‍ അമ്മീമ്മയെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക്  തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും  സഹോദരഭാര്യമാരുടെ പ്രസവങ്ങള്‍ നിലയ്ക്കുകയും ശുശ്രൂഷകള്‍ വേണ്ടാതാവുകയും കുട്ടികള്‍ മുതിരുകയും  ചെയ്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. 

പ്രസവ ശുശ്രൂഷ വിചിത്രമായ ഒരനുഭവമാണെന്ന് അമ്മീമ്മ പറഞ്ഞു . തികച്ചും  അവശയായ സ്ത്രീക്ക് ശുശ്രൂഷയും  ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന സ്ത്രീയും ഹൃദ്യമായി തോന്നാമെങ്കിലും അവശത കുറയുന്നതനുസരിച്ച് ഹൃദ്യതയും സ്വീകാര്യതയും കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു വരും. പിന്നെപ്പിന്നെ സഹായിയായി തോന്നിയ സ്ത്രീ അനാവശ്യവും എത്രയും പെട്ടെന്ന്  നാടു കടത്തപ്പെടേണ്ടവളും കുടുംബത്തിലെ  ശല്യവും ആയിത്തീരും. അവള്‍ അനാഥയാണെങ്കില്‍  പിന്നെ, തികച്ചും  വെറുക്കപ്പെട്ടവള്‍  ആയതു തന്നെ. അവള്‍ക്കു വേണ്ടി ചെലവാക്കപ്പെടുന്ന അരിമണികളും തുണിക്കഷണങ്ങളുമെല്ലാം  കുടുംബവരുമാനത്തിന്‍റെ  താളം  തെറ്റിക്കും.  

ഹിന്ദിയില്‍  ബില്ലെഴുതുന്ന  ചില്ലറക്കടകളില്‍  പാര്‍ട്ട് ടൈം  ജോലിക്കു  പോവാന്‍  അമ്മീമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞത്  ഈ അനാവശ്യതയും  വെറുപ്പും അനാഥത്വവും ഒഴിവാക്കപ്പെടലും  ഒക്കെക്കൊണ്ടു തന്നെയായിരുന്നു.

വിക്ടോറിയ ടെര്‍മിനസ്സും  ഫ്ലോറാ ഫൌണ്ടനും ചര്‍ച്ച് ഗേറ്റും  ജൂഹു ബീച്ചും  അമ്മീമ്മയുടെ  ബോംബെ സ്മരണകളില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നു.  ബോബെയുടെ നിരത്തുകളിലെയും  റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനുകളിലെയും അനുസ്യൂതമായ ജനപ്രവാഹത്തെപ്പറ്റിയും ഡബ്ബാവാലകളുടെ മാനേജുമെന്‍റ്  സ്കില്ലിനെപ്പറ്റിയും അവര്‍  വിശദീകരിച്ചു. ബോംബെയിലെ ചേരികളില്‍ അടിഞ്ഞു കൂടുന്ന  ഇന്ത്യന്‍ ജനതയുടെ  കഠിനയാതനകളെപ്പറ്റി വെറുതേയുള്ള  നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ മാത്രം  അവര്‍ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.  ദാദര്‍, താനെ, ചെമ്പൂര്‍, മാട്ടുംഗ, സയാണ്‍, ബാന്ദ്ര, മലബാര്‍ ഹില്‍സ്,  മലാഡ്, ഗോരെഗാണ്‍, വൈലെപാര്‍ലേ  എന്നൊക്കെയുള്ള സ്ഥലപ്പേരുകളും അവര്‍ കൃത്യമായി ഓര്‍മ്മിച്ചിരുന്നു. മൈഥിലീ ശരണ്‍  ഗുപ്തയുടെയും ഹരിവംശറായ് ബച്ചന്‍റെയും  കവിതകള്‍  അവര്‍   ചൊല്ലിക്കേള്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രേംചന്ദിന്‍റെ കഥകളും അവര്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു.  ഷണ്‍മുഖാനന്ദ ഹാളില്‍ കമലാലക്ഷ്മണന്‍റേയും ലളിതാ പത്മിനിമാരുടേയും  ബാല സരസ്വതിയുടേയും  വൈജയന്തിമാലയുടേയും നൃത്തപരിപാടികള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതിനെപ്പറ്റിയും അത്  കാണാന്‍ അവര്‍ മോഹിച്ചിരുന്നതിനെപ്പറ്റിയും ഒക്കെ അമ്മീമ്മ വാചാലയായിരുന്നു. എം എസ്  സുബ്ബലക്ഷ്മിയുടെ കച്ചേരി കേള്‍ക്കാനും അവര്‍ക്ക്  ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. 

പാഴ്സികളുടെ ശ്മശാനമായ  ടവര്‍ ഓഫ് സൈലന്‍സിനെപ്പറ്റിയും ശവശരീരം കഴുകന്മാര്‍ക്കും മറ്റും  തിന്നാന്‍ നല്‍കി  സംസ്ക്കരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും അമ്മീമ്മ  പറഞ്ഞു തന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും അസ്വസ്ഥരായി.  ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍  മാത്രമല്ല, കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കു പോലും  ആ ശവസംസ്ക്കാരരീതി  കഠിനമായി തോന്നി.  ഗ്രാമത്തിന്‍റെ  ചുരുങ്ങിയ വട്ടത്തില്‍ നിന്ന്  പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ ലോകവും  അതിലെ  മനുഷ്യരും   എത്രമാത്രം വൈവിധ്യപൂര്‍ണമാകാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തരികയായിരുന്നു അമ്മീമ്മ. ദാരുവാല, ഘീവാല, ഊണ്‍വാല  എന്നൊക്കെ  കുടുംബപ്പേരുകളുള്ള പാഴ്സികളെപ്പറ്റി ,  ബ്രിട്ടിഷ് ഇന്ത്യയില്‍  താജ് മഹല്‍ എന്ന  ഹോട്ടല്‍  നിര്‍മ്മിച്ച്  അതിനു മുന്നില്‍ ഇംഗ്ലീഷുകാര്‍ക്കും പട്ടികള്‍ക്കും  പ്രവേശനമില്ല എന്ന് ഒരു  ദിവസമെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസം  ബോര്‍ഡു  തൂക്കാന്‍ ധൈര്യം കാണിച്ച ടാറ്റ എന്ന പാഴ്സിയെപ്പറ്റിയൊക്കെ അമ്മീമ്മ വിശദമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. കടം  കയറി തരിപ്പണമായതുകൊണ്ട്  ജുഹു ബീച്ചില്‍ ചെന്ന് കുടുംബസമേതം ആത്മഹത്യ  ചെയ്ത അയല്‍ക്കാരും അവരുടെ പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളും എന്നും  അവരുടെ നൊമ്പരമായി. കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ച നാനാവതി കൊലക്കേസിനെക്കുറിച്ചും അമ്മീമ്മ   പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്.

കുറെനാള്‍ ബോബെയില്‍    ജീവിച്ച,  വ്യത്യസ്തമായ  അനവധി  ചിന്തകളുള്ള   അമ്മീമ്മ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു  പ്രണയത്തിലകപ്പെട്ടില്ല ആരെയെങ്കിലും വിവാഹം കഴിച്ചില്ല എന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ എന്നിലുയര്‍ന്നു വന്നിട്ടൂണ്ട്. പ്രണയകഥകളും പുരുഷന്‍റെ  മധുരകരമായ സ്നേഹവുമൊക്കെ വായനകളില്‍ ധാരാളമായി കടന്നു വന്ന യൌവനാരംഭത്തില്‍, തീര്‍ച്ചയായും എന്നിലും അനിയത്തിയിലും ഈ ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. 
അമ്മീമ്മ  തന്ന മറുപടി  എനിക്കൊരിക്കലും മറക്കാനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. 

പ്രണയം  ഒരു  യുദ്ധമാണ്  കുട്ടീ. അതിലേര്‍പ്പെടുവാന്‍  ഒരുപാട് ധൈര്യം വേണം. അത് സാക്ഷാത്കരിക്കാന്‍, നില നിറുത്താന്‍ , അത് നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍  എല്ലാറ്റിനും അസാമാന്യമായ  ധൈര്യം ആവശ്യമാണ്. പ്രേമിക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവരാകുന്നത് ശരിക്കും വളരെക്കുറച്ചു പേര്‍ മാത്രമാണ്. അധികം പേരും പ്രേമം പോലെ  തോന്നിപ്പിക്കുന്ന  എന്തോ ചില  കുഞ്ഞ് ആകര്‍ഷണങ്ങളില്‍ കുടുങ്ങി കഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് വെല്ലുവിളികളുടെ കഠിന സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍  പ്രേമമില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്   നെഞ്ചത്തടിക്കുന്നത് 
 
പ്രേമിക്കാനുള്ള  ധൈര്യമില്ലായിരുന്നുവെന്ന്,  പ്രേമത്തിനു വേണ്ടി  ലോകത്തെ  ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം പകരാനാവുന്ന ഒരു വ്യക്തിയേയും ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടിയതുമില്ലെന്ന് , അമ്മീമ്മ തുറന്നു സമ്മതിച്ചു..    

ബോംബെ നഗരം  വീണ്ടും കാണണമെന്ന് അവര്‍  എന്നും  മോഹിച്ചിരുന്നു . പക്ഷെ, ആ മോഹമൊരിക്കലും  പൂവണിയുകയുണ്ടായില്ല.

ഓരോ തവണ ബോംബെ നഗരത്തില്‍ പോവുമ്പോഴും  അമ്മീമ്മ പകര്‍ന്നു നല്‍കിയ  ബോംബെ സ്മരണകള്‍,  എന്നെ കൌതുകം വിടരുന്ന മിഴികളുള്ള  ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയാക്കി മാറ്റുന്നു. 

Friday, April 25, 2014

വനിതാ സംവരണ ബില്ല്.


( കുടുംബമാധ്യമത്തിലെ സ്വകാര്യത്തില്‍ 2014 മാര്‍ച്ച്  14   ന്  പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് )

അങ്ങനെ വീണ്ടും  ലോക് സഭാ   തെരഞ്ഞെടുപ്പ്   വന്നു ചേര്‍ന്നു.. 

എന്താ...  ല്ലേ... എത്ര  വേഗമാണ്  അഞ്ചുകൊല്ലമൊക്കെ ഇങ്ങനെ  കടന്നു പോകുന്നത്... വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ബില്ലൊന്നും  പാസ്സാക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും നിയമമൊന്നും  നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല,    പിന്നേം പിന്നേം  തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഇങ്ങനെ  വന്നു കൊണ്ടിരിക്കും.. അനവധി വാഗ്ദാനങ്ങള്‍    ജനങ്ങള്‍ അങ്ങനെ  കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും .... 

നമ്മള്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ വിചാരിച്ചാല്‍  തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ചില  ചലനങ്ങള്‍ ഒക്കെയുണ്ടാക്കാന്‍ പറ്റുമെന്നാണ് പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുന്നത്. ടി വീയിലെ  പരസ്യത്തില്‍   മന്ത്രിക്കു ചായ  ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന മന്ത്രിഭാര്യ കൊഞ്ചുന്നതും ആകെ  വോട്ടര്‍മാരില്‍ പകുതിയോളമുള്ള  സ്ത്രീകളെ അവഗണിക്കരുതെന്നും  സ്ത്രീകള്‍  വിചാരിച്ചാല്‍ ഭരണത്തിലേറ്റാനും ഇറക്കാനും  കഴിയുമെന്നും ഒക്കെയാണ്.  കേരളത്തിന്‍റെ  കാര്യമാണെങ്കില്‍  പുരുഷവോട്ടര്‍മാരെക്കാള്‍  കൂടുതല്‍ സ്ത്രീവോട്ടര്‍മാരുണ്ട് താനും. 

കഴിഞ്ഞാഴ്ചയായിരുന്നു അന്താരാഷ്ട്ര വനിതാ ദിനം. സ്ത്രീ സമത്വം  എല്ലാവരുടേയും പുരോഗതിയിലേക്ക് എന്നതായിരുന്നു  ഈ വര്‍ഷത്തിലെ   വനിതാ ദിനത്തിന്‍റെ മുദ്രാവാക്യം. അതുകൊണ്ടൊക്കെത്തന്നെ  വനിതാ ബില്ലിനെപ്പറ്റി ഓര്‍ക്കാന്‍ ഇതിലും പറ്റിയ ഒരവസരമില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു  ശരിക്കും.. 

നമ്മള്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍  നെഞ്ചത്ത്  കൈവച്ച്  ഒന്നു പറഞ്ഞേ.. ആ ബില്ല് പാസ്സാകുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. അടുത്ത ലോക് സഭയില്‍ ..    പുരോഗമനം  മൊത്തമായും  ചില്ലറയായും  പറയുന്ന ആരു  തന്നെ..   അധികാരത്തില്‍  വന്നാലും... 

എത്ര കാലമായി  അങ്ങനൊരു ബില്ലിനെപ്പറ്റി  പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങീട്ട്..  ആ പറഞ്ഞ് കേള്‍ക്കല്‍ കാലത്തിനു  തന്നെ  പ്രായപൂര്‍ത്തി വോട്ടവകാശമായി. എന്നിട്ടും ഇതുവരെ അത്  ജനിച്ചിട്ടില്ല.  പതിനെട്ട്  വയസ്സായിട്ടും ജനിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത  ഒരു വാവയാണ്  വനിതാ സംവരണബില്ല്. 12, 13, 14, 15  അങ്ങനെ  ഇക്കഴിഞ്ഞ  എല്ലാ  ലോക് സഭകളിലും  അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട്  തല്ലിക്കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരു  ചരിത്രമാണ് അതിനുള്ളത്. ഗര്‍ഭത്തിലുള്ളത് പെണ്‍കുട്ടിയാണെങ്കില്‍ പൊടുക്കനെ  ആരുമറിയാതങ്ങു  അലസിപ്പിച്ചു കളയാമെന്ന് വിചാരിക്കുന്ന   ഇന്ത്യാക്കാരുടെ ലോക് സഭയില്‍  ഇതിനപ്പുറം എന്തു നടക്കാനാണെന്ന് കരുതിയാല്‍ മതിയോ നമ്മള്‍ ?  

സര്‍ക്കാര്‍  തന്നെ,  മനമങ്ങും  മിഴിയിങ്ങും  എന്ന മട്ടിലാണ് സാധാരണ ഈ ബില്ലവതരിപ്പിക്കുക.  പന്ത്രണ്ടാമത്തെ ലോക് സഭ യില്‍ ആദ്യം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതു മുതല്‍  ഇതാണ്  ബില്ലിന്‍റെ സ്ഥിതി. വനിതാ സംവരണബില്ലെന്നു കേട്ടാല്‍ ഭൂരിപക്ഷ അഭിപ്രായമനുസരിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുക എന്ന ജനാധിപത്യ രീതിയല്ല, പിന്നെ  കൈയാങ്കളിയാണ്. കൈയൂക്കുള്ളവര്‍ കാര്യക്കാരാവും. എപ്പോള്‍  ബില്ലവതരിപ്പിച്ചാലും മന്ത്രിമാരുടെ പക്കല്‍ നിന്ന് ബില്ല് തട്ടിപ്പറിച്ച്  വലിച്ചു കീറൂക, പുരുഷ എം  പി  മാര്‍   പോരുകാളകളെപ്പോലെ   അടികലശലുണ്ടാക്കുക ഇതൊക്കെയാണ് ലോക് സഭയില്‍ നടക്കുന്നത്.  2010  ല്‍  രാജ്യസഭയില്‍ ബില്ലു പാസ്സാക്കിയത്  രാജ്യസഭാ  ചെയര്‍മാനായ ഹമീദ് അന്‍സാരി മാര്‍ഷല്‍മാരെ വിളിച്ച് , ബഹളക്കാരായ  ഏഴംഗങ്ങളെ, പുറത്താക്കിച്ചതിനു ശേഷമായിരുന്നു. അതും പോരാഞ്ഞിട്ട് ബില്‍ ചര്‍ച്ചയ്ക്കെടുക്കാതെ നേരിട്ട്  വോട്ടിനിടുകയായിരുന്നു രാജ്യസഭയില്‍. 

അത്  കഴിഞ്ഞ്  2014  ലെ  അവസാന സമ്മേളനത്തില്‍  പോലും സര്‍ക്കാര്‍ ബില്ലവതരിപ്പിച്ചില്ല  ലോക് സഭയില്‍..അതിനുവേണ്ട സമവായമുണ്ടാക്കാനായില്ലത്രേ! കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്‍റെ യു പി എക്കും, ബി ജെ പിക്കും, ഇടതുപക്ഷപാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും, കരുണാനിധിയുടെ ഡി എം കെ ക്കും  ജയലളിതയുടെ എ ഐ എ ഡി എം കെ ക്കും ഒക്കെ  വനിതാ സംവരണബില്ലിനോട് യോജിപ്പായിരുന്നുവെന്നാണ് എപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്നത്. അത് സത്യമാണെങ്കില്‍, രാജ്യസഭയില്‍ പാസ്സായ ഈ ബില്ല് ലോക് സഭയിലും   പാസ്സാവാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലായിരുന്നില്ലേ? എന്നിട്ടും സര്‍ക്കാര്‍ ബില്ല്  അവതരിപ്പിച്ചില്ല. അപ്പോള്‍  ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന ആ   യോജിപ്പ് ചുമ്മാതായിരുന്നിരിക്കണം. 

സഭാനടപടികളൂടെ  തല്‍സമയ  പ്രക്ഷേപണം നിറുത്തിവെച്ചുകൊണ്ട് പതിനാറു  അംഗങ്ങളെ  സസ് പെന്‍ഡ്  ചെയ്തുകൊണ്ട് തെലുങ്കാനാബില്ല് പാസ്സാക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ആര്‍ജ്ജവം കാണിച്ചുവെന്നതും കൂടീ  ഇത്തരുണത്തില്‍ ഓര്‍മ്മിക്കണം കേട്ടോ.  എന്തായിരുന്നു  അംഗങ്ങള്‍ അന്ന്  ഉണ്ടാക്കിയ  പുകില്‍... കത്തി,  കുരുമുളക് സ്പ്രേ,  ടണ്‍ കണക്കിനു ബഹളം.. എന്നിട്ടും സര്‍ക്കാര്‍  കുലുങ്ങിയില്ല. തെലുങ്കാനാ  ബില്ലങ്ങു  പാസ്സാക്കി.  അപ്പോള്‍ വേണമെന്ന് വെച്ചാല്‍  സര്‍ക്കാരിനു  ബില്ലു പാസ്സാക്കാനും  പറ്റും. 

പറയുമ്പോള്‍  എല്ലാം പറയണമല്ലോ, നിലവിലുള്ള  സീറ്റുകളില്‍  പലതിലും പെണ്ണുങ്ങള്‍  മാത്രം  മല്‍സരിക്കുന്ന ഒരു  അവസ്ഥ  വന്നാല്‍  അത് എങ്ങനെ  സഹിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്നതാണ്  പുരുഷന്മാരായ  എം പി മാരെ  അലട്ടുന്ന  യഥാര്‍ഥ പ്രശ്നം.  ചൊല്‍പ്പടിയിലുള്ള  പെണ്ണിനെ   നിറുത്തി ജയിപ്പിക്കാമെന്നൊക്കെ അവതാ  പറഞ്ഞാലും  നമ്മള്‍  സ്വയം  എം പി  യാവുന്നതുമാതിരിയല്ലല്ലോ  ചൊല്‍പ്പടിയിലുള്ള പെണ്ണ് എം  പി  ആവുന്നത്.  തന്നെയുമല്ല, സംവരണ സീറ്റില്‍ ജയിച്ചുകയറുന്ന  പെണ്ണുങ്ങള്‍ അഞ്ചുകൊല്ലം കൊണ്ട് സംവരണമില്ലാത്ത സീറ്റുകളിലും മല്‍സരിക്കാനുള്ള ആര്‍ജ്ജവവും  കഴിവും ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു കൂടെന്നുമില്ല.  ഫലം  ഭരണാധികാരം പെണ്ണുങ്ങളുടേതായിത്തീരുമെന്നതാണ്. 

ജനസംഖ്യയുടെ   പകുതിയോളം  വരുന്ന  പെണ്ണുങ്ങളുടെ പ്രാതിനിധ്യം പെണ്ണുങ്ങള്‍  വഹിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല, ആണുങ്ങള്‍ ഉണ്ടല്ലോ എല്ലാം ഭംഗിയായി നടത്താനെന്നാണ് പൊതുന്യായം. പതിനഞ്ചാം ലോക് സഭയില്‍ ആകെക്കൂടി  അമ്പത്തൊമ്പത്  സ്ത്രീകളാണ്  എം പി മാരായി  ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഈ  നമ്പര്‍  കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരുന്നതിലാകട്ടെ  ആര്‍ക്കുമില്ല  താല്‍പര്യം.

അധികാരം കൈമാറുന്നത് എളുപ്പമല്ല. അസാമാന്യമായ  മനോബലവും ഇച്ഛാശക്തിയും  നീതിബോധവും  അതിനു  ആവശ്യമാണ്.  ബ്രിട്ടിഷുകാര്‍ക്കായാലും  ഇന്ത്യാക്കാര്‍ക്കായാലും അക്കാര്യത്തില്‍  യാതൊരു  ഭേദവുമില്ല. അധികാരമെന്ന ലഹരി  അനുഭവിച്ചവര്‍ ജീവന്‍  പോയാലും  അത്  കൈയൊഴിയാന്‍ തയാറാവില്ല. അധികാരം നിലനിറുത്താന്‍  അവര്‍  പുതിയ പുതിയ  ന്യായങ്ങള്‍  കണ്ടുപിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. 
 

Tuesday, April 8, 2014

മധുരം തിരുമധുരമീ തെളിനീര്‍....


വെള്ളത്തിന്  ക്ഷാമമാണിവിടെ .. ഈ വീട്ടില്‍. ഉത്തരേന്ത്യന്‍ വാസത്തിനു ശേഷം  ഇവിടെ വന്നു കൂടുമ്പോള്‍ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.  ഇഷ്ടം പോലെ വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നു. പൈപ്പു തുറക്കുമ്പോള്‍ ... ക്ലോറിന്‍ മണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കുറച്ചു സമയം പിടിച്ചു വെച്ചാല്‍ നല്ല വെള്ളമാവുമായിരുന്നു ... മുറ്റത്തെ കൊച്ചു കിണറ്റിലും ധാരാളം വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നു.

സോപ്പിനോടും അലിവു പിശുക്കുന്ന, ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ കടുത്ത വെള്ളവുമായി ഇടപെട്ട് ഞാന്‍ ശരിക്കും ബോറടിച്ചിരുന്നു . മൊട്ടത്തലയായിട്ടും  കുളിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ മുടിയുലര്‍ന്നു  മുള്ളന്‍ പന്നിയെ കൂട്ട് എണീറ്റു നില്‍ക്കും. 

വെള്ളം കഷ്ടിയായ ഒരുപാടു സ്ഥലങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ടാങ്കില്‍ സമൃദ്ധമായി വന്നു വീഴുന്ന വെള്ളം അവര്‍ ചുമ്മാ ഒഴുക്കിക്കളയുന്നതു കണ്ട് രാത്രിയില്‍ അവരുടെ ടാങ്കിലെ വെള്ളം ഒരു തുള്ളി പോലുമില്ലാതെ മോഷ്ടിച്ചെടുക്കാനുള്ള പല പദ്ധതികള്‍ ആവിഷ്ക്കരിച്ച് ഇരുട്ടത്തു  തനിയെ കിടന്നു ചിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വെള്ളം മുഴുവന്‍  മോഷ്ടിച്ചിട്ട് ഞാനിങ്ങനെ  ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ ഇരിക്കും. വിലയേറിയ ഓട്ടോമോട്ടീവ്  പെയിന്‍റില്‍ മുങ്ങിത്തിളങ്ങുന്ന  ഗേറ്റ് കഴുകാനും മറ്റും  അവര്‍,  പിറ്റേന്നു രാവിലെ  ഹോസ് പൈപ്പ്  ചീറ്റിക്കുമ്പോള്‍ ങേ..  ഹേ  ഒന്നുമില്ല..  വെറും ശബ്ദം മാത്രം..

ഒരു ദിവസമെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസം.. എന്തു രസമായിരിക്കും അത്.. 

ഉല്‍ക്കടമായി ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും പല പദ്ധതികളും ആലോചിച്ചിട്ടും  എനിക്ക്  അതിനൊന്നും  കഴിഞ്ഞുമില്ല. 

സൂര്യന്‍ അമ്പതു ഡിഗ്രിയില്‍ തിളയ്ക്കുന്ന ഒരു ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ചൂടുകാലത്ത് ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ കിട്ടാതെ,  അഴുക്കു ചാലിലെ  വെള്ളം കുഞ്ഞിക്കൈ കൊണ്ട് കോരിക്കോരിക്കുടിക്കുന്ന മൂന്നു വയസ്സുകാരിയെ കണ്ട് എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍,  ആവിയായിട്ടൂണ്ട്.  ആ ചേരിയിലെ  കേടു വന്ന പൈപ്പ്  നേരെയാക്കിക്കൊടുക്കാന്‍ ജലവകുപ്പിനു അടുത്ത ശീതകാലത്തു മാത്രമെ മനസ്സു വന്നുള്ളൂ. ജലവകുപ്പുദ്യോഗസ്ഥന്‍ തണുത്ത കോള കുടിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങളെന്തിനു ഒരു  ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ   കേടു വന്ന പൈപ്പിനു  പുറകേ  അലയുന്നുവെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക്  വരണ്ട ചുണ്ടു  നനയ്ക്കാനുള്ള  ഉമിനീരു പോലും വായില്‍ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.  

അയാളുടെ അനുതാപമില്ലായ്മയും ധാര്‍ഷ്ട്യവും എന്നെ കഠിനമായി വേദനിപ്പിച്ചു . അയാളോട്  നാലു വാക്കു പറയാന്‍  എന്‍റൊപ്പം  കൂട്ടു വരാമോ  എന്ന്  ഒരു ഇടതുപക്ഷ സാംസ്ക്കാരിക പ്രവര്‍ത്തകനോട്  ചോദിച്ചപ്പോള്‍  അദ്ദേഹം തന്ന മറുപടിയും ഞാന്‍  മറന്നിട്ടില്ല.

ഈ പഠിപ്പും വിവരവുമില്ലാത്ത വടക്കന്മാര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനെ മേലുകീഴു നോക്കാതെ പണിതിട്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല. അവര്‍ക്ക്   മാര്‍ക്സിസമൊന്നും മനസ്സിലാവില്ല. ജാതീം മതവും മറ്റും  പറയുന്ന വല്ല  ബി ജെ പിയോ  ആര്‍ എസ് എസ്സൊ മതി അവര്‍ക്ക്..
 
അപ്പോള്‍ എനിക്ക്  ശരിക്കും കരച്ചില്‍ വന്നു. 

മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സുമൊക്കെ ധനികരായ  പഠിപ്പുകാരെ പറ്റി മാത്രമാണോ ഉല്‍ക്കണ്ഠപ്പെട്ടതെന്ന് ഞാന്‍  ചോദിച്ചില്ല. വീട്ടിലിരിക്കുന്ന വെറും സ്ത്രീയായ  എനിക്ക് എന്തറിയാമെന്ന ന്യായം കൂടി ഇനി  അയാള്‍ എഴുന്നള്ളിച്ചു കൂടായ്കയില്ലല്ലോ. പൊതുവേ പുറം ലോകം  മുഴുവന്‍  സ്വന്തമാക്കിയ  പുരുഷന്മാരാണല്ലോ മൂലധനവും  മാര്‍ക്സിസവുമൊക്കെ  അരച്ചു കലക്കിക്കുടിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍.  

ഭേദപ്പെട്ട ഒരു  റസ്റ്റോറണ്ടില്‍ ഒരു  നാടോടി പെണ്‍കുട്ടി കടന്നുവന്ന് മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ജഗിലെ കുടിവെള്ളം അവകാശത്തോടെ എടുത്തു കുടിക്കുന്ന  അല്‍ഭുത കാഴ്ച ചെന്നൈ നഗരമാണ് എനിക്കു തന്നത് . പാപ്പാ,  മെതുവേ മെതുവേ   എന്ന് അരുമയോടെ വാല്‍സല്യം കാണിക്കുന്ന ഹോട്ടല്‍  വെയിറ്റര്‍ അവളെ ആട്ടിയകറ്റുമെന്ന് ഭയന്ന എന്‍റെ നിത്യവിസ്മയമായി..

അടുത്ത ലോകയുദ്ധം വെള്ളത്തിനു വേണ്ടിയാകുമെന്ന് പലരും പറയുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.  ജാതിമതാടിസ്ഥാനത്തില്‍ കുടിവെള്ളത്തിന്‍റെ അവകാശം  കൊണ്ടു നടക്കുന്ന  നമ്മള്‍ ഇന്ത്യാക്കാര്‍ക്ക്  വന്‍ ശക്തികള്‍ വെള്ളത്തിന്‍റെ കുത്തക ഏറ്റെടുക്കുന്നതില്‍ ശരിക്കും വിഷമിക്കാന്‍ വല്ല അവകാശവുമുണ്ടോ? ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ, യുഗങ്ങളായി  ഇന്ത്യയില്‍ കുടിവെള്ളത്തിനു വേണ്ടി  അവര്‍ണര്‍ ഒരുപാട് ത്യാഗങ്ങള്‍ സഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍  ആസിഡു വീഴാറുണ്ട്, കുടിലുകള്‍ അഗ്നിക്കിരയാകാറുണ്ട്, സ്ത്രീകള്‍ മാനഭംഗം ചെയ്യപ്പെടാറുണ്ട്,  പുരുഷന്മാര്‍  കൊലപ്പെടാറുണ്ട്..  അവര്‍   ചെയ്ത കുറ്റം സവര്‍ണന്‍റെ  കിണറ്റില്‍ നിന്നും കുടിവെള്ളമെടുത്തു എന്നതായിരിക്കും. ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഇന്ത്യയില്‍ ഇതെല്ലാം നടക്കുന്നുണ്ട്. പതിമൂന്നു കിലോ മീറ്റര്‍  നടന്നു കുടുംബത്തിനാവശ്യമായ കുടിവെള്ളം  കൊണ്ടു വരുന്ന  വീട്ടമ്മമാര്‍ ഇപ്പോഴും  ഇന്ത്യയിലുണ്ട്.... 

വെള്ളം  അനാവശ്യമായി ചെലവാക്കരുതെന്ന്  വെള്ളം കിട്ടാത്ത നാട്ടില്‍ പോയി  ജീവിയ്ക്കേണ്ടി വരുമെന്ന്  ഒരു  വലിയ ബക്കറ്റ്  വെള്ളത്തില്‍ രണ്ട് റിബണ്‍  സോപ്പിട്ട്  കഴുകിയെടുത്ത  എന്നിലെ  ആറു വയസ്സുകാരിയെ അമ്മീമ്മ താക്കീതു  ചെയ്തിരുന്നു. വെള്ളമെന്ന മഹാ അനുഗ്രഹത്തെപ്പറ്റി  അവര്‍ വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ മാത്രമേ  എപ്പോഴും സംസാരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛനുമമ്മയും  പാര്‍ക്കുന്ന പട്ടണത്തിലെ  തെളിനീരു നിറഞ്ഞ കിണറുകള്‍  മണ്ണിട്ട്  തൂര്‍ത്തുകളയുന്നതിലെ അബദ്ധത്തെപ്പറ്റിയും അവര്‍ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.  അവര്‍ പറഞ്ഞതൊന്നും അന്ന് അത്ര കേമമായി തോന്നിയില്ലെങ്കിലും ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ അവയെല്ലാം ശരിയാണെന്ന് ഇന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. 

അമ്മീമ്മയുടെ വീട്ടിലെ  വിസ്താരമേറിയ  കിണറ്റില്‍  എപ്പോഴും ധാരാളം വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നു. പാറോം എന്ന  നാടന്‍ ഉരക്കടലാസ്സു ചെടിയും  വിവിധ തരം  പന്നല്‍ച്ചെടികളും ആ കിണറിന്‍റെ വങ്കുകളില്‍ വളര്‍ന്നു  നിന്നിരുന്നു. ഈണത്തില്‍ കുറുകുന്ന പ്രാവുകള്‍ ചെടികള്‍ വളര്‍ന്നു മൂടിയ    വങ്കുകളില്‍  സുരക്ഷിതമായി മുട്ടയിട്ടു.  വെള്ളം കോരാന്‍ ബക്കറ്റ് കിണറ്റിലേക്കിറക്കുമ്പോള്‍  പടപടയെന്ന്  ചിറകടിച്ച്  അവ  കൂട്ടത്തോടെ  മുകളിലേക്ക് പറന്നുയരുമായിരുന്നു. നീലപ്പട്ടു സാരിയുടുത്ത പൊന്മകളും ചുവന്ന  തലേക്കെട്ടുമായി  ഗൌരവത്തില്‍  വരുന്ന മരംകൊത്തിയും ഉരുക്കുമണി ഉരുക്കുമണി എന്നു ചിലക്കുന്ന മഞ്ഞവാലനും  ചിലപ്പോഴൊക്കെ കിണറിനടുത്തു നിന്നിരുന്ന പറങ്കിമാവിന്‍കൊമ്പിലിരുന്നു വിശ്രമിച്ചു പോന്നു.   അന്നനട പഠിക്കാന്‍ പോയി  നടത്തം  മറന്നു പോയതുകൊണ്ട്, ചാടിച്ചാടി നടക്കുന്ന  പോത്താംകീരികള്‍ കിണറിന്‍റെ കല്‍ക്കെട്ടില്‍ ധൈര്യസമേതം ഇരുന്നു  ചിലച്ചു.... 

രണ്ട്  വര്‍ഷം  കൂടുമ്പോള്‍ വിഷുവിനു  മുന്‍പായി കിണറു തേകി വൃത്തിയാക്കും . കണ്ട്‍രു എന്ന് പേരുള്ള ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ ജോലിക്കാരനാണ് അതിനായി വരാറുള്ളത്.    കോഴിമുട്ട പോലെ മിനുത്ത  കഷണ്ടിയും  തടവി  പ്രത്യക്ഷനാകുന്ന   ബലിഷ്ഠകായനായ ഒരു  ആറടിപ്പൊക്കക്കാരനായിരുന്നു  കണ്ട്‍രു. ആഴവും പരപ്പുമുള്ള  കിണറിന്‍റെ  അഗാധമായ ഇരുളിലേക്ക് കണ്ട്‍രു  അപ്രത്യക്ഷനാകുമ്പോള്‍ അമ്മീമ്മയുടെ മുഖത്ത്  വലിയ  ഉല്‍ക്കണ്ഠയും ചുണ്ടുകളില്‍ വിഷ്ണു സഹസ്രനാമജപവുമുണ്ടാകും. ചെളിയും വൃത്തികേടുകളും  കോരിക്കളഞ്ഞ് ചെടികളെയെല്ലാം വെട്ടി ഒതുക്കി കഴിഞ്ഞാല്‍  മണല് മണലെവിടേന്നും   എന്ന്  കൂവിക്കൊണ്ട് കണ്ട്‍രു  ബഹളം വെയ്ക്കുമായിരുന്നു. അരിച്ചു  വൃത്തിയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന നല്ല മണല്‍  കിണറിന്‍റെ  അടിത്തട്ടില്‍  വിരിച്ചിട്ടാണ് കണ്ട്‍രു തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന വടത്തില്‍ പിടിച്ച്  കയറി വരിക. വൈകുന്നേരമാവുമ്പോഴേക്കും കിണറ്റില്‍ കണ്ണുനീരു പോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം നിറയുമായിരുന്നു.

കണ്ട്‍രുവിനു  പണത്തിനു  പുറമേ മുണ്ട്,  എണ്ണ, സോപ്പ് , തോര്‍ത്ത്  ഇതൊക്കെ  അമ്മീമ്മ കൊടുക്കും. എരൂം  പുളീം മണോമൊന്നും  ഇല്ലാതെ  അമ്മീമ്മ  തയാറാക്കുന്ന ഊണു കഴിക്കുമ്പോള്‍ കിണറ്റില്‍  മീനിനെ ഇടണമെന്ന് കണ്ട്‍രു  നിര്‍ദ്ദേശിക്കുമെങ്കിലും അതെപ്പോഴും അമ്മിമ്മയുടെ എതിര്‍പ്പില്‍  തട്ടി തകര്‍ന്നു പോകാറാണ് പതിവ്. കിണറ്റില്‍ മീനിനെ  ഇട്ടാല്‍  വെള്ളം വൃത്തിയായിരിക്കുമെന്ന് കണ്ട്‍രുവും മീന്‍ കിടക്കുന്ന കിണറ്റു വെള്ളത്തിനു മീനിന്‍റെ  മണമുണ്ടാകുമെന്ന് അമ്മീമ്മയും ഉറച്ചു  വിശ്വസിച്ചു. 

കുംഭത്തിലും   മീനത്തിലും ഇടവത്തിലുമായി   അനവധി പേര്‍ ആ കിണറ്റില്‍ നിന്ന് വെള്ളം കോരിക്കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. അമ്മീമ്മയ്ക്ക്  ജാതീയമായ കുടില ചിന്തകള്‍ ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട്  കിണറു തൊട്ട് അയിത്തമാകുന്ന കുഴപ്പം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.  ചില കൌമാരപ്രണയങ്ങള്‍ ആ കിണറ്റിന്‍ കരയില്‍  തളിരിടുന്നത്  എന്നില്‍  വലിയ കൌതുകമുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവരറിയാതെ  അവരെ  ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്  ചിലപ്പോഴൊക്കെ  എന്നെ വല്ലാതെ  സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. 

അമ്മയും അച്ഛനും താമസിച്ചിരുന്ന  പട്ടണത്തിലെ വീട്ടിലും ഒരു  കിണറുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതില്‍ പക്ഷെ,  കുംഭമാസമായാല്‍  തന്നെ വെള്ളം വറ്റിപ്പോകുമായിരുന്നു. കിണറിന്‍റെ  തുറപ്പ്  മുള്ളുവേലിയും  മറ്റും  വെച്ച്  വളരെ ഘനത്തില്‍ മൂടി  ഭയങ്കര ശബ്ദത്തില്‍  പാറപൊട്ടിച്ചെടുക്കുന്നത്  ഞാന്‍  ആദ്യമായി കണ്ടത് ആ വീട്ടില്‍ വെച്ചാണ്. അടിയില്‍  നിന്നുയര്‍ന്നു വരുന്ന പാറക്കഷ്ണങ്ങള്‍ ഘനത്തില്‍ തീര്‍ത്ത  മുള്ളുവേലി മറയില്‍ തട്ടി താഴേക്കു  തന്നെ  പതിച്ചിരുന്നു. പാറക്കഷണങ്ങളെ  പിന്നീട്   എടുത്തു  മാറ്റുകയായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. 

ഈ കിണറ്റില്‍ ഇനി വെള്ളം  വരില്ല... പാറപൊട്ടിച്ചിട്ട്  ഒരു കാര്യവുമില്ല, എന്നാലും നാളേയും കൂടി ഒന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കാം  എന്ന്  നിരാശപ്പെട്ട്  പാറ പൊട്ടിക്കുന്നവര്‍  കടന്നു പോയ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.  എത്ര രൂപയാണ് വെറുതേ പോയതെന്നും ഇനി  വെള്ളത്തിനു  എന്തുചെയ്യുമെന്നും മറ്റും അമ്മ പതം  പറഞ്ഞു സങ്കടപ്പെടുന്ന  ആ നേരത്ത്  കിണറിന്‍റെ  പരിസരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പൂമ്പാറ്റകളേയും ശ്രദ്ധിച്ച്  ലേശം വിഷണ്ണരായി നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് ഞാനും അനിയത്തിമാരും ആ ശബ്ദം  കേട്ടത്..

ഒരു ഇരമ്പലിന്‍റെ  ശബ്ദം.. 

തിങ്ങി ഞെരുങ്ങി അടഞ്ഞ എന്തോ ഒന്ന് ശക്തിയായി തെറിച്ചുതെറിച്ചു പുറത്തേക്കു  വരുന്നതു പോലെ.. 

കുട്ടികളായ ഞങ്ങള്‍ ഭയന്നു...  നിലവിളിയ്ക്കാന്‍  വായ് തുറന്നു. പക്ഷെ, എന്തോ ഒന്ന്   പൊടുന്നനെ ഞങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദരാക്കി .  

ഭയാനകമായ ആ ഇരമ്പം .. പെട്ടെന്നു  തന്നെ കള കള  എന്ന ശബ്ദമായി മാറുകയായിരുന്നു. കുതിച്ചൊഴുകുന്ന  വെള്ളത്തിന്‍റെയായിരുന്നു ആ ശബ്ദം.. നോക്കി  നില്‍ക്കേ  കിണറ്റില്‍  വെള്ളം ഉയര്‍ന്നു  വന്നു.. നല്ല  തെളിഞ്ഞ  വെള്ളം.  പാറയുള്ള  കിണറ്റില്‍ നല്ല  തെളിനീരുണ്ടാവുമത്രേ!

കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു  ശേഷം രാജസ്ഥാനിലെ ജയ്‍‍സാല്‍മീറില്‍ വെച്ച്  കേരളത്തിലെ  മഴയെപ്പറ്റിയും കിണറുകളെപ്പറ്റിയും വെന്തു മലരുന്ന ചോറിനെപ്പറ്റിയുമൊക്കെ   പറയുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.. വെറുതേ.. മണല്‍പ്പാളികളുടെ കണ്ണെത്താത്ത അടരുകളില്‍  നിലാവിന്‍റെ  വെണ്മ ചിതറിത്തൂവിയ  ഒരു ശീതകാല രാത്രിയായിരുന്നു അത്. എന്‍റെ ഒപ്പം  സുമനുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ  മൂക്കുത്തിയും നെറ്റിയിലെ ചൂഡയും മരുഭൂമിയിലെ  മഞ്ഞുകണങ്ങളുടേയും നിലാവിന്‍റേയും  കണ്ണുപൊത്തിക്കളിയില്‍ രത്നം പോലെ   മിന്നിത്തിളങ്ങി. വായ് നിറയെ റൊട്ടിയുമായി  എന്നെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അവള്‍ക്ക് എന്‍റെ മഴമോഹമോ  കിണറു വിചാരമോ ചോറിന്‍റെ സുഗന്ധമോ  ഒന്നും  അത്ര  പ്രധാനമായി  തോന്നിയില്ല. അവള്‍  മഴയും  വെള്ളവും തീരെ  കുറഞ്ഞ നാട്ടില്‍  ജനിച്ചു വളര്‍ന്നവളാണ്. പൊരിവെയിലത്ത് പണിയെടുക്കുന്ന കെട്ടിടനിര്‍മ്മാണത്തൊഴിലാളിയാണ്.  എല്ലാം കേട്ടിരുന്നിട്ട്  ഒടുവില്‍ ചോറുണ്ണുന്നത്  അത്ര നല്ല കാര്യമല്ലെന്ന് അവള്‍  മുഖം ചുളിച്ചു

തടി വെയ്ക്കുമെന്ന് പറയുകയാണോ,  സുമന്‍  എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍  അവള്‍ പറഞ്ഞതിതാണ്. 

അല്ല, ഗോതമ്പു വിളയിക്കാന്‍ ആവശ്യമുള്ളതിലും  അഞ്ചോ ആറോ ഇരട്ടി വെള്ളം വേണം നെല്ലു വിളയിക്കാന്‍.. വെള്ളത്തിനു ഇത്ര  ക്ഷാമമുള്ള നമ്മുടെ  നാട്ടില്‍  ചോറ് കുറ്റകരമായ  ഒരു  ആഡംബരമാണ്.
 
കേരം തിങ്ങും  നാട്ടിലെ  സുഭിക്ഷമായ വെള്ളത്തെക്കുറിച്ചു ആവേശത്തോടെ  സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എന്‍റെ  വാക്കുകള്‍ പിന്നീട് കതിരണിയാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല . .  . ..